MARNIX' VERHAAL
Het begin van Disciplines of Freedom
'IK WIL AFVALLEN.'
Op een oktoberavond in 2013 stapte ik de slaapkamer van mijn oudere broer binnen met die drie woorden. De verlammende steken die ik even ervoor in mijn borst had gevoeld waren een duidelijk alarmsignaal van mijn lijf: dit kan zo niet meer.
Op dat moment was ik zestien jaar en woog ik 110 kilo. Ik schaamde me zo voor mijn lichaam dat ik niet meer op de foto wilde. Maar ik voelde me ook mentaal verschrikkelijk slecht. Sterker nog, dat was de oorzaak van mijn overgewicht; ik was jarenlang gepest en voelde me al tijden zo leeg dat ik het gat wat ik van binnen voelde, probeerde op te vullen met chips en frisdrank. Maar het enige waar dat voor zorgde, is dat ik nog verder van mezelf verwijderd raakte. Tot ik het gevoel had dat ik compleet de controle kwijt was over mezelf en mijn leven.
Ik wilde niet alleen afvallen. Ik wilde de regie op alle vlakken terugpakken. Het was meer dan een kwestie van gezondheid; het was een kwestie van overleven. Het voelde alsof ik op de achterbank zat van een auto die op een ravijn afstevende, en de enige manier om de val te voorkomen was door in de bestuurdersstoel te gaan zitten – en het stuur 180 graden te draaien.
Toen mijn broer mijn blik ontmoette voelde ik dat hij me begreep, ook omdat hij in een soortgelijke situatie zat. ‘Ik ook,’ was zijn antwoord. En dat moment veranderde alles.
De zakken Doritos en pakken ijsthee gingen de vuilnisbak in, en samen met mijn broer ging ik elke avond na het eten een half uur wandelen. Langzaam maar zeker veranderde het wandelen in joggen, en uiteindelijk in hardlopen, gecombineerd met krachttraining. Ik voelde dat ik fitter werd, en dat was ook zo; in minder dan een jaar viel ik 28 kilo af.
Maar op mijn achttiende – het moment dat ik eindelijk goed in mijn vel zat – stortte mijn wereld in toen mijn moeder overleed. Niet lang daarna belandde ik zelf op de intensive care met bloedvergiftiging, een bloedprop in mijn halsslagader én een abces in mijn longen als gevolg van het zeldzame syndroom van Lemierre. In het ziekenhuis huilde ik mezelf avond na avond in slaap, overmand door zowel de lichamelijke pijn die ik met elke ademhaling voelde, als de mentale pijn van het gemis van mijn moeder. Het had weinig gescheeld of ik was er zelf ook niet meer geweest.
En toch overleefde ik het, mede door de veerkracht die ik had opgebouwd. De dokters zeiden dat ik twee tot vier weken in het ziekenhuis zou moeten blijven, maar ik mocht na zeven dagen al naar huis.
Toch voelde ik me allesbehalve vrij; mijn fysieke en mentale gezondheid hadden een enorme klap gekregen en de nog voelbare gevolgen daarvan vormden een nieuwe gevangenis, waaruit ik probeerde te ontsnappen met wiet. Maar hoe meer ik probeerde het verdriet te verdoven, hoe zwaarder het op me begon te drukken; en hoe harder ik probeerde de muren om me heen omver te duwen, hoe meer ze op me af leken te komen. Ik was uitgeput. Met bloed, zweet en tranen rondde ik mijn opleiding af, om vervolgens compleet in te storten: ik belandde in een burn-out.
Ik kon niet langer vluchten. De enige manier om mezelf te bevrijden, was door mezelf – en mijn pijn – in de spiegel aan te kijken. Net zoals ik had gedaan toen ik zestien was. Want pas als je stopt met rennen, kom je jezelf écht tegen. En pas als je accepteert waar je staat, kun je weer in beweging komen. Stap voor stap.
En toen ik dat inzag, realiseerde ik me dat ik zelf de sleutel al in handen had. Dat de dingen die je overkomen niet jouw schuld zijn, maar dat het wel je eigen verantwoordelijkheid is om er het beste van te maken. Om niet op te geven, maar op te staan.
En dat je door die verantwoordelijkheid te pakken, de ultieme vrijheid kunt creëren.
Dat is precies wat ik heb gedaan: ik leerde mezelf op een nieuwe manier kennen, en ik ontdekte wat het betekent om écht goed voor mezelf te zorgen. Daardoor voel ik me nu op alle fronten gezonder en gelukkiger dan ooit. Niet alleen zit ik weer achter het stuur, ik geniet ook van de reis. Omdat het mijn reis is. Dát is ultieme vrijheid voor mij.
Nu, als coach en sportprofessional, is het mijn missie om jou te helpen om ook de regie terug te pakken. Om los te breken van jouw eigen innerlijke ketens. Om de switch te maken van overleven naar leven.
Want ik zie jou, zelfs als jij je onzichtbaar voelt.
Ik weet hoe het is om in je eentje te worstelen, om een masker te dragen en je voor de buitenwereld te ‘vermannen’. Om niet zeker te zijn van je plek in de wereld. Om vast te zitten in patronen en routines die je niet dienen.
Ik weet ook dat je voelt dat er meer in zit. Dat er meer in jou zit. Je verlangt ernaar om je zelfverzekerd, fit, vervuld en vrij te voelen. Om trots te zijn op jezelf; op wie je bent én op wie je wordt.
Vanuit mijn alomvattende aanpak help ik jou om de vrijheid die je buiten jezelf zoekt, in jezelf te vinden. Zodat je het leven kan gaan leiden dat écht van jou voelt.
Jij bent nodig. De wereld heeft jou nodig. Dus kom opdagen. Voor de wereld, voor de mensen om je heen, maar in de eerste plaats voor jezelf.
Ben jij klaar om de leiding over je eigen leven terug te pakken? Om je plek achter het stuur weer in te nemen en je eigen reis vorm te geven?
Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Plan nu een kennismakingsgesprek in via de knop hieronder, dan spreken we elkaar snel.
Ik kijk ernaar uit om ook jouw verhaal te horen.